Naszym zamierzeniem jest chęć ocalenia od zapomnienia polskiej miejscowości z Kresów i jej bohaterskich mieszkańców - Dawidowa koło Lwowa. Zbieramy informacje o tej miejscowości i jej mieszkańcach od wieków tam zamieszkałych. Ludziach, którzy bronili tę ziemię przed tatarami, kozakami, Rosjanami i Niemcami i za nią ginęli. Bronili polskości pod zaborami. Uprawiali ją przez stulecia, a potem nagle zostali z niej wypędzeni z ziemi i domostw w których mieszkali ich ojcowie. Strona uzupełniana jest na bieżąco z chwilą uzyskania nowych informacji. Wszystkich zainteresowanych prosimy o informacje dotyczące Dawidowa i ich mieszkańców. I zapraszamy do współtworzenia strony. Kontakt: dariussds@wp.pl

niedziela, 3 maja 2020

Adolf Godfrejów - polski inżynier kolejowy i działacz Sokoła


25 maja 1852 roku w Dawidowie urodził się Adolf Godfrejów, polski inżynier kolejowy i działacz sokolstwa polskiego. Poród odebrała Antonina Sawicka.
30 maja 1852 roku został wraz z siostrą bliźniaczką ochrzczony przez księdza dawidowskiego Łukasza Flisowskiego.
Pochodził z rodziny ziemiańskiej (herbu własnego Godfrey) z Podola, z okolic Uszyc, indygenowanej w Rzeczypospolitej, o silnych tradycjach patriotycznych. Był synem powstańca styczniowego – Józefa Godfrejówa i Henryki z Serwaczyńskich, wnukiem powstańca listopadowego (także Józefa). Żonaty z Emilią Webersfeld, miał jednego syna – Władysława (kapitana WP, wojskowego lekarza weterynarii w Krakowie). Szwagier Edwarda Webersfelda, hrabiego Heinricha von Wimpffena i radcy Wyższego Sądu Krajowego w Krakowie – Piotra Tomżyńskiego. Jego dziadkowie (za udział w powstaniu listopadowym) byli represjonowani przez władze carskie i w roku 1842 wyjechali do Galicji. W Galicji aż trzech Godfrejów było urzędnikami kolejowymi.
Ojciec Józef Godfrejów był ekonomem w dobrach dawidowskich.
W roku 1876 Adolf Godfrejów ukończył (pod kierunkiem prof. inż. Józefa Rychtera) Katedrę Budownictwa Drogowego i Wodnego Akademii Technicznej we Lwowie. W latach 1878-1912 był członkiem Polskiego Towarzystwa Politechnicznego we Lwowie. W latach osiemdziesiątych XIX w. pracował nad projektem linii kolejowej na trasie Nowy Sącz-Chabówka, która została otwarta 16 grudnia 1884 roku. Było to ważne połączenie Nowego Sącza z Husiatyniem w ramach rozwoju tzw. Galicyjskiej Kolei Transwersalnej. Obecnie w Chabówce znajduje się skansen kolejowy i kursuje zabytkowy tabor.
Pracował w zespole inżynieryjnym Stanisława Rawicz Kosińskiego, która projektowała most kolejowy nad Prutem w Jaremczu. Most oddano do użytku w roku 1896. Mierzył 205 m długości i 32 m wysokości. Był kamienną konstrukcją nad Prutem o największej w ówczesnej Europie rozpiętości łuku.
Był radcą i inspektorem ruchu sekcji konserwacji linii kolejowej (tzw. Sekcji Nowy Targ II). Na emeryturę przeszedł po trzydziestu latach pracy na kolei (w roku 1907) i przeniósł się do Nowego Sącza, gdzie był radnym miasta.
W roku 1907 wprowadzał poprawki do projektu kaplicy św. Kazimierza w Nowym Sączu. Na przełomie lat 1907/1908 współprojektował jeszcze nowy, secesyjny dworzec kolejowy w Nowym Sączu i nadzorował tę budowę do r. 1909.
W roku 1890 wstąpił do samborskiego gniazda „Sokoła”. Towarzystwo liczyło na początku 65 osób.
Godfrejów projektował i nadzorował z ramienia towarzystwa budowę nowego gmachu sokolstwa w Samborze. W roku 1902 otrzymano od miasta parcelę pod budowę Domu „Sokoła”. 20 kwietnia 1903 magistrat miejski zatwierdził plany budowlane. Poza Godfrejowem, nadzór budowlany sprawował miejski architekt – inż. Józef Hornung. Budynek w stylu wiedeńskiego „Landhausstil” oddano do użytku w roku 1905 (choć uroczyste otwarcie i poświecenie gmachu odbyło się w wcześniej – w dniach 5-6 listopada 1904). Obecnie mieści się tam dom kultury (dom narodowy).
W Samborskim „Sokole” opracowywał wraz z innymi druhami gniazda instrukcje dla powstającego w mieście ruchu skautowego. Współorganizował także obchody sokolstwa galicyjskiego na zlocie przemyskiego (IV okręgu) „Sokoła”, który odbył się 3 lipca 1903 roku we Lwowie. Żona Godfrejówa – Emilia z Webersfeldów – udzielała się w sokolim Komitecie Polek.
Godfrejów był odznaczony Medalem Jubileuszowym „Signum Memoriae” 1898 i Medalem „1868-1908” dla austriackich urzędników cywilnych i funkcjonariuszy kolei cesarskich.
Był także działaczem Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego w Nowym Sączu.
Zmarł 29 kwietnia 1912 roku w Nowym Sączu. Spoczywa wraz z żoną na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

czwartek, 16 kwietnia 2020

Zrzutka na wydanie książki o Dawidowie

https://zrzutka.pl/b4t84x
Dawidów to duża wioska pod Lwowem, przed II wojną światową zamieszkana była niemal wyłącznie przez Polaków (2614 osób). W 1946 roku polscy mieszkańcy wsi musieli ją opuścić, wśród nich mój dziadek Antoni i cała rodzina Zielonków. W książce pragnę przedstawić historię Dawidowa i jego mieszkańców od powstania wioski do 1946 roku. Dawidów nie doczekał się jeszcze polskiej monografii, a na nią zasługuje, bo była to jedna z większych miejscowości podlwowskich. Książka będzie plonem mojej wieloletniej pracy. Jestem współautorem wpisu o Dawidowie na wikipedii, założycielem bloga na temat Dawidowa http://dawidow-lwow.blogspot.com/ oraz grupy na facebooku dotyczącej tej miejscowości, na które strony zapraszam. Książka powstaje, jest napisana już w połowie. Przewiduje wydanie w przyszłym roku, pod choinkę 2021 roku.
Obecnie koszt wydania książki jest wysoki. Jestem historykiem, pracuje na co dzień w Muzeum Powstania Warszawskiego. Nie stać mnie na samodzielne sfinansowanie takiej pozycji. Stąd rozpoczynam zbiórkę, aby móc ją wydać, a gdy będzie gotowa wiedzieć w jakiej ilości ją wydać.
Od Państwa hojności zależy, czy książka szerzej trafi do bibliotek, do szkół, rodzin kresowych, w tym pochodzących z Dawidowa, czy też będzie znajdowała się tylko na mojej półce i kilku zaprzyjaźnionych fascynatów historii Dawidowa i Kresów. Liczę, że uda mi się dzięki niej przynajmniej częściowo ocalić od zapomnienia życie, wysiłek i ofiarę naszych przodków z Dawidowa, którzy przez swoją pracę, ale i poświęcenie wiernie służyli swej Ojczyźnie - Polsce. A dla wszystkich rodaków - potomków z Dawidowa będzie świadectwem życia ich przodków. Będą mogli poczytać o losach swych przodków. Zapraszam do wsparcia wydania książki.
Poniżej znajduje się link dla wsparcia: https://zrzutka.pl/b4t84x

poniedziałek, 19 lutego 2018

Położenie geograficzne Dawidowa

Dawidów na granicy Roztocza, Gołogór i Płaskowyżu Lwowskiego (Opole).
Dawidów zaznaczyłem zielonym punktem i strzałką.
Dawidów jest położony na skraju Roztocza Dawidowskiego (części Roztocza Wschodniego), w kotlinie rzeki Dawidówka, oraz Wyżyny Podolskiej (Gołogóry i Płaskowyż Lwowski).

Na południowym wschodzie wsi rozpoczynają się Gołogóry, część wyżyny Podolskiej. Swoistym przedłużeniem Gołogór jest Roztocze Dawidowskie, część Roztocza Wschodniego. Niektórzy badacze zaliczają jednak wzgórza dawidowskie do Gołogór.

Na południe i na zachód Dawidowa rozpościera się Płaskowyż Lwowski (Opole), część Wyżyny Lwowskiej. To wyżynny pagórkowaty teren w centralnej części obwodu lwowskiego. Znajduje się w skrajnie północno-zachodniej części Wyżyny Podolskiej, w obrębie Lwowa i jego południowych i południowo-wschodnich obrzeżach (w powiecie Pustomyty).

Roztocze w tym rejonie zwane jest Roztoczem Dawidowskim, stanowi część Roztocza Wschodniego. Roztocze Dawidowskie to wąskie, ale silnie rozczłonkowane pasmo wzgórz, wciśnięte między Kotlinę Pobuża a Płaskowyż Lwowski (Opole). Najwyższym naturalnym wzniesieniem jest Czartowska Skała k. Winnik (409 m n.p.m). Na linii Sichów – Dawidów – Stare Sioło kończy się Roztocze Wschodnie. Południowy i jednocześnie wschodni kraniec regionu Roztocza znajdujemy na granicy z Gołogórami, we wsi Wodniki, na południowy wschód od Dawidowa.Stanisław Pawłowski twierdził, że Roztocze rozpoczyna się na południe od Lwowa koło Dawidowa1. Roztocze jest działem wodnym między Bugiem a Dniestrem.

Dawidówka przepływająca przez Dawidów jest typowo płaską rzeczką o długości 44 km. Nazwa rzeki pochodzi od Dawidowa, w którego okolicy ma swe źródła i przez który przepływa.
Stanowi prawy dopływ Ługu (dorzecze Dniestru) i ma swoje źródła w lesie na północnym zachodzie od Dawidowa przed Pasiekami Zubrzyckimi.

Teren wsi ma charakter pagórkowaty, średnia wysokość wynosi 309 m. n..pm.

1Próba morfologicznej analizy Lwowa, Lwów 1916, s. 12.

niedziela, 12 listopada 2017

Ksiądz od pługa - postać ks. Antoniego Klimy, proboszcza z Dawidowa

Ks. Antoni Klima urodził się w 1807 roku, święcenia kapłańskie przyjął w 1832 roku. Przed pracą w Dawidowie był w 1833 roku wikarym w Manasterzyskach. 
Był najpierw kuratorem, a następnie proboszczem parafii w Dawidowie pomiędzy październikiem 1836 roku a październikiem 1848 roku. Od 1837 roku schematyzmy archidiecezji lwowskiej wymieniają go jako proboszcza Dawidowa.

Był kapłanem archidiecezji lwowskiej, a zarazem zapalonym rolnikiem, społecznikiem, edukatorem, popularyzatorem w zakresie hodowli i rolnictwa. Głęboko zainteresowany rolnictwem i nowościami agrotechnicznymi, stał się jednym z pionierów unowocześnienia rolnictwa galicyjskiego. “Zamiłowany i dość światły gospodarz” - tak go wspominał Leon książe Sapieha, pionier pracy organicznej w Galicji.Zatem działalność ks. Klimy daleko wykraczała poza zwykłe obowiązki duszpasterskie. W październiku 1848 roku opuścił Dawidów, aby poświęcić się swej pasji: pracy związanej z kształceniem agronomów w Łopusznej i od tego momentu bardziej zajmuje się rolnictwem niż duszpasterstwem. Ks. Klima figuruje w Schematyzmach galicyjskich w latach od 1847, jeszcze jako proboszcz dawidowski, do 1854 jako nauczyciel rolnictwa. W 1853 roku jest dyrektorem-ekonomem w Wybranówce.

Był aktywnym członkiem C.K. Galicyjskiego Towarzystwa Gospodarskiego (dalej GTG), polskiego stowarzyszenia gospodarczego, założonego przez polskich ziemian w 1845 roku we Lwowie i działającego na terenie Galicji Wschodniej. Zadaniem Towarzystwa było krzewienie oświaty rolniczej, było ono organizatorem i sponsorem pierwszej szkoły rolniczej w Galicji, którą poprowadził właśnie ks. Antoni Klima w Łopusznej w 1848/49 roku.
Ks. Antoni Klima zostaje wybrany na czynnego członka już podczas pierwszych obrad towarzystwa w 3 lipca 1845 roku. Przedstawił go Ludwik Jabłonowski. Ks. Klima nie został przyjęty z otwartymi rękami do tego gremium, czyli jednogłośnie jak większość członków, bowiem otrzymał piętnaście głosów za; sześć przeciw. Wobec zaangażowania się w pracę towarzystwa zostanie wybrany do komitetu GTG (1849-1851) i będzie tam pracował do końca 1851 roku. W odwołaniu z funkcji w komitecie nawiązano do oddalonego zamieszkania od Lwowa, być może na te decyzje wpływ miało niepowodzenie przedsięwzięcia szkoły w Łopusznej.
Był także zastępcą w komitecie wydziału chowu bydła, referentem chowu bydła, został wybrany do komisji rewizji statutów GTG .
Aktywnie uczestniczył w posiedzeniach zgromadzenia GTG. Rekomendował i przedstawiał nowych członków do GTG: Tadeusz Chochlik Wasilewski z Juskowic; ks. Kan. Łukasza Baranieckiego, deputata wydziału stanowego; Edmunda hr. Krasickiego z Liska; Józefa Jakubowicza z Żohatyna; ks. Eustachego Merunowicza, prob. grek. w Tołszczowie i innych.
Podczas wystaw rolniczych we Lwowie był wybierany jako sędzia (np. 1850; 1851). Był sędzią bydła rogatego oraz owiec. Działał w komisjach bydła rogatego i owiec, wygłaszał referaty i wypowiadał się jako ekspert (mówiono o nim “wielki znawca”, “autorytet”) na temat chowu zwierząt, szczególnie bydła i owiec. Jeden z referatów na temat “Rzecz o podniesieniu cła dla chowu bydła rogatego w Galicji – zdanie ks. Klimy” powstał w Dawidowie 30 sierpnia 1846 roku i opublikowany w 7 tomie Rozprawy GTG, 1849, s. 149-154.
Angażował się w przybliżanie wiedzy agrarnej chłopom galicyjskim. Wydał wraz ze Sewerynem Smarzewskim zwięzłe dziełko o charakterze popularnym o chowie bydła rogatego o nakładzie 12 000 egzemplarzy.
Był cenionym hodowcą, jego zwierzęta uznawano jako cenne podczas wystaw (buhaj rasy Szwyc-Rygi, krowy) były kupowane przez Towarzystwo Gospodarcze; przekazywane jako nagrody w loterii (np. 5 lipca 1850 krowę Klimy wygrał Stanisław Bochdan).

Proponował innowacyjne rozwiązania w zakresie maszyn rolniczych (szczególnie pługa, np. w 1849 r. zaproponował formy żelazne od pługa szkockiego dostosować do miejscowego drzewa. Komitet Towarzystwa nakazał wykonać odlewy w Fabryce w Cisnej). Na wystawach rolniczych wystawiano jego innowacyjne narzędzia rolnicze. We Lwowie w lipcu 1851 roku próbowano “pług ks. Klimy”, rodzaj odmiany pługu czeskiego tzw. ruchadła.

W majątku wydzierżawionym od hr. Alfreda Potockiego w Łopusznej (obwód brzeżański) przy wsparciu finansowym GTG i Leona księcia Sapiehy utworzono szkołę rolniczą we wzorcowym gospodarstwie, której kierownictwa podjął się ks. Antoni Klima. Kosztorys i plany wzorcowego zakładu gospodarskiego szkolącego rolników już wcześniej przygotowywał dla GTG ks. Klima (na czwarte ogólne zgromadzenie GTG 29 stycznia 1847). Odszedł z parafii w Dawidowie, aby poświęcić się tej pracy jako dyrektor wzorcowego gospodarstwa i wykładowca. Początkowo gospodarstwo i szkoła miały ruszyć 1.10.1848 r. Szkoła rozpoczęła działalność 5.11.1848 roku i liczyła 10 uczniów. Ksiądz Klima wydzierżawił majątek (przy wsparciu materialnym GTG i Sapiehy), wykładał agronomię i praktycznie kształcił. W pierwszej fazie w szkole nauczycielem był Kasper Stokłosiński, finansowany przez GTG. Niektórzy wykładowcy szkoły rolniczej z instytutu technicznego we Lwowie wykładali po niemiecku, co nie przynosiło korzyści, bowiem nie wszyscy słuchacze znali biegle ten język. Szkoła miała charakter prywatny, należała do ks. Klimy, mimo wsparcia finansowego ze strony GTG, a po roku istnienia upadła ze względu na trudności finansowe (1849). Ks. Klima nie był w stanie samodzielnie utrzymać całego przedsięwzięcia. Na bazie tych pierwszych doświadczeń i wniosków z niepowodzeń powstała kilka później w 1856 roku szkoła rolnicza, a następnie słynna Akademia Rolnicza w Dublanach.
Po tym niepowodzeniu szkoły pozostaje jeszcze ks. Klima w Łopusznej jako dzierżawca i członek komitetu GTG. W październiku 1850 roku jako dzierżawca dóbr hr. Potockiego ofiaruje 5 r. na pogorzelców Krakowa. 1 lipca 1851 roku hr. Potocki umowę dzierżawy wypowiedział ze względu na trudności finansowe projektu “zakład naukowy gospodarski” w Łopusznej.
W 1853 r. ks. Klima przedstawia się jako dzierżawca dóbr ziemskich. W 1852-4 jako dzierżawca Tarnowiec (Tarnowce?)
17 czerwca 1854 prawdopodobnie brał udział po raz ostatni w obradach GTG.
Zmarł pod koniec 1854 roku “jako powszechnie znany z około gospodarstwa wiejskiego”

Ks. Klima pracował duszpastersko 12 lat w Dawidowie. Prawdopodobnie dzielił się z naszymi pradziadkami swoją pasją do rolnictwa, wymieniał opiniami, pomysłami czy myślą innowacyjną w tym zakresie. 

Autor: dr Dariusz Zielonka

1Schmeatyzm 1833, s. 69.
2Schematyzm 1837, s. 23; Schematyzm 1839, s. 22; Schematyzm 1841, s. 23; Schematyzm 1848, s. 28.
3L. Sapieha, Wspomnienia od 1803 do 1863, 198.
4Provinzial 1847, s. 310; 1848, s. 587
5Schematyzm 1853, s. 81.
6Gazeta lwowska 1846, nr 16 (7 luty)
7Rozprawy c.k. GTG, t. 1, 1846, s. 19; 26
8Rozprawy, t. 1, 1846, s. 86; t. 4, 1848, s. 176
9Rozprawy, t. 6, 1849, s. 19; Provinzial 1849, s. 546; Provinzial Handbuch der Koenigreiche Galizien und Lodomerien: 1851, s. 627; 636,
10Rozprawy, t. 12, 1852, s. 13; Provinzial 1852, s. 608 – wynika, że jeszcze jakiś czas w 1852.
11Rozprawy, t. 5, 1848, s. 40
12Rozporawy, t. 6, 1849, s. 17-19; t. 7, 1849, s. 55n
13Rozprawy, t. 1, s. 33
14Rozprawy, t. 2, s. 22
15Rozprawy, t. 3, s. 27.
16Rozprawy, t. 5, s. 34
17Rozprawy, t. 6, 1849, s. 25
18Rozprawy, t. 10, 1851, s. 42; Rozprawy, t. 11, 1851, s. 54;
19Gazeta Lwowska, r. 40, nr 148 (30 czerwca 1851); Czas, nr 151 (4.07.1851); GL r. 41, nr 147 (30 czerwca 1852); Rozprawy, t. 9, 1851, s. 73; Rozprawy, t. 11, 1851, s. 32, 81, 83; Rozprawy, t. 15, 1854, s. 35, 139-140; Rozprawy, t. 17, 1855; Pamiętnik Gospodarski, r. 2, nr 28 (13.07.1850)
20Rozprawy, t. 13, 1853, s. 58, 860.
21Rozprawy, t, 23 (1858), s. 44; GL r. 43, nr 161 (18.07.1853)
22Rozprawy, t. 1, s. 79; t. 5. 1848, s. 73-83; t. 7, 1849, s. 41, 149n, 164; t. 8, 1850, s. 87, 88, 141n; Rozprawy, t. 11, 1851, s. 31; Rozprawy, t. 13, 1853, s. 58, 80; Rozprawy, t. 15, 1854, s. 91; Czas, nr 163 (20 lipca)
23Rozprawy, t. 6, 1849, s. 38-39.
24Rozprawy, t. 14, 1853, s. 7
25Gazeta Lwowska, r. 39 nr 154 (8 lipiec 1850); Rozprawy, t. 9, 1851, s. 69, 71, 72;Pamiętnik Gospodarski, r. 2, nr 27 (6.07.1850); Pamiętnik Gospodarski, r. 2, nr 28 (13.07.1850)
26Rozprawy,1849, t. 6; t, 8, 1850, s. 17
27Gazeta Lwowska, r. 39 nr 56 (8 marca 1850); Rozprawy, t. 7, 1849, s. 14
28Pamiętnik Gospodarski, r. 2, nr 28 (13.07.1850)
29Gazeta Lwowska, r. 40, nr 154 (7 lipca 1851); Czas, nr 157 (11.07.1851); Rozprawy, t. 9, 1851, s. 77-8
30Rozprawy, t. 7, 1849, s. 28-29, 44-45, t. 8, 1850, s. 33; Rozprawy, t. 10, 1851, s. 28
31Rozprawy, t. 6, 1849, s. 10; 186; t.7, 1849, s. 5-6; 16; Provinzial 1849, s. 538.
32Gazeta lwowska 1847, nr 47 (22 kwietnia); Rozprawy, t. 2, 1847, s. 3; Plan zakładu przedstawił ks. Klima w Raporcie, t. 5, 1848, s. 179.
33Raport ks. Klimy do GTG z 28.02.1849 r. , t.7, 1849, s. 66-67; t. 8, 1850, s. 149nn; Rozprawy, t. 12, 1852, s. 48n
34Rozprawy, 1850, t. 8, s. 49n; Rozprawy, t. 18, 1855, s. 35-36
35Biblioteka Warszawska 1888, t. II, rocznica wyższej szkoły w Dublanach, s. 298; L. Sapieha, Wspomnienia od 1803 do 1863, 198.
36Rozprawy, t. 9, 1851, s. 172, 181; Pamiętnik Gospodarski, r. 2, nr 24 (15.06.1850)
37GL r. 39, nr 236 (12.10.1850)
38Rozprawy, t. 10, 1851, s. 15
39Rozprawy, t. 14, 1853, s. 207
40Provinzial 1852, s. 608; 53, s. 621; 1854, s. 637.
41Rozprawy, t. 17, 1855, s. 21

42Rozprawy, t. 18, 1855, s. 9

wtorek, 24 października 2017

Knee Marya - nauczycielka koronkarstwa

Knee Marya, ur. w Dawidowie, odebrała prywatne wykształcenie. Prawdopodobnie córka listonosza w Dawidowie Alojzego Knee. W 1885 roku uczęszczała na naukę rysunków w c.k. szkole dla przemysłu artystycznego we Lwowie, a w 1886 roku ukończyła c.k. centralny kurs dla nauki koronek we Wiedniu. Reskryptem c.k. ministerstwa wykształcenia i oświaty z 19 października 1886 roku mianowana została nauczycielką robót koronkarskich przy c.k. szkole dla przemysłu artystycznego, a następnie przy c.k. Państwowej szkole przemysłowej we Lwowie. Wykonała chusteczkę koronkową dla arcyksiężnej wdowy Stefanii; restaurowała stare koronki, gobeliny, kilimy, dywany perskie, aplikacje i hafty w muzeum przemysłowym i Instytucie stauropigiańskim. W 1888 roku odbyła podróż po Austrii i Niemczech, a w 1890 roku na wystawie w Podiebradach w Czechach otrzymała pierwszą nagrodę za wyroby koronkarskie. Mieszka i pracuje we Lwowie. Występuje jako nauczycielka w katalogach i schematyzmach galicyjskich od 1887 do 1913 roku.