Naszym zamierzeniem jest chęć ocalenia od zapomnienia miejscowości z Kresów i jej bohaterskich mieszkańców - Dawidowa koło Lwowa. Zbieramy informacje o tej miejscowości i jej mieszkańcach od wieków tam zamieszkałych. Ludziach, którzy bronili tę ziemię przed tatarami, kozakami, Rosjanami i Niemcami i za nią ginęli. Bronili polskości pod zaborami. Uprawiali ją przez stulecia, a potem nagle w 1946 r. zostali z niej wypędzeni z ziemi i domostw w których mieszkali ich ojcowie. Strona uzupełniana jest na bieżąco z chwilą uzyskania nowych informacji. Wszystkich zainteresowanych prosimy o informacje dotyczące Dawidowa i ich mieszkańców. I zapraszamy do współtworzenia strony. Kontakt: dariussds@wp.pl

czwartek, 4 lutego 2021

Walenty Palica - ścinawski muzyk - rodem z Dawidowa

 Walenty Palica urodził się 1 lutego 1936 roku w Dawidowie, jako syn Antoniego i Elżbiety. Zamieszkał w Ścinawie. Od 1949 r. Walenty Palica tworzył lokalną kulturę muzyczną w Ścinawie, na Dolnym Śląsku. Od 1952 roku śpiewał w chórze kościelnym. W zespole grał na akordeonie, a także na klarnecie, saksofonie i kibordzie.

Mając niespełna 15 lat, grał w Ścinawskiej Kapeli. W roku 1953 grał już w kolejnym zespole, który zmienił skład w następnym roku i pozostały w nim tylko następujące osoby: Walenty Palica, Władysław Grab, Tadeusz i Franciszek Tyndyk oraz Józef Bończak. W tym składzie zespół grał aż do utworzenia nowej kapeli "Wesoła Piątka", którą w roku 1956 założył Walenty Palica wraz z następującymi lokalnymi muzykami: Władysławem Grabem, Marianem Żydkiem, Tadeuszem Tyndykiem i Czesławem Dudkiem. Już w 1956 roku "Wesoła Piątka" rozsławiła Ścinawę, zdobywając I miejsce w Powiatowym Przeglądzie Zespołów Rozrywkowych w Wołowie. Zespół „Wesoła Piątka” funkcjonował do 1993 roku, zmieniając czasem skład muzyków. Stały, niezmienny trzon zespołu stanowili Walenty Palica i Władysław Grab.


    Niezależnie od Wesołej Piątki" Walenty Palica w latach 1957-1960 grał w Kolejowej Orkiestrze Dętej i wraz z nią czynnie uczestniczył w życiu kulturalnym i religijnym Ścinawy. Orkiestra obsługiwała wszystkie uroczystości kościelne (z Bożym Ciałem włącznie) oraz imprezy środowiskowe (np. Dożynki, Dzień Kobiet, festyny, itp). Ścinawska Orkiestra Kolejowa w 1958 roku zdobyła III w Przeglądzie Orkiestr Dętych w Legnicy.

Po rozwiązaniu „Wesołej Piątki” w 1993 roku Walenty Palica dołączył do folklorystycznego zespołu "Karolina", przekształconego potem w Zespół Folklorystyczny Ziemi Ścinawskiej, w których funkcjonował długie lata.

Po latach Walenty Palica, kiedy zobaczył swój rodzinny dom w Dawidowie, który opuścił jako chłopiec, stanęły mu łzy w oczach. Spacerując po Dawidowie spotkał swoją koleżankę z ławy szkolnej, która pozostała w Dawidowie. Podczas pobytu wskazał obecnemu duszpasterzowi kościoła w Dawidowie miejsce, gdzie m.in. jego ojciec Antoni Palica z ks. Sadowskim zakopali trzeci dzwon.

    W 2007 roku został laureatem nagrody miasta i gminy Ścinawa. Nieprzerwanie przez 55 lat Walenty Palica kultywował kulturę muzyczną Ścinawy, starając się przez cały ten czas inspirować kolejnych uzdolnionych muzycznie ludzi do podejmowania społecznej działalności w lokalnej kulturze. Zmarł 19 kwietnia 2010 roku w Ścinawie.

    Wpis na podstawie przesłanych danych od Barbary Cichuty-Wilgosz i Andrzeja Sitarskiego

sobota, 9 stycznia 2021

Za mundurem panny sznurem - oficerowie i podoficerowie z Dawidowa

 Oficerowie i podoficerowie z Dawidowa

(spis wykonałem na podstawie danych z archiwum Wojskowego Biura Historycznego może być nie pełny)

Biernat Leonard, urodzony 8 października 1891 roku w Dawidowie, syn Jana, porucznik

Chirowski Wojciech, urodzony 19 kwietnia 1895 roku w Dawidowie, sierżant,

Czajkowski Jerzy Józef, urodzony 18 marca 1898 roku w Dawidowie, syn Józefa, podporucznik rez.

Dubiel Stanisław, urodzony 28 kwietnia 1907 roku w Dawidowie, syn Jana, podporucznik rez.

Duda Piotr, urodzony 2 sierpnia 1898 roku w Dawidowie, syn Józefa, kapral

Korzeniowski Franciszek, urodzony 20 czerwca 1895 roku w Dawidowie, syn Jana, wachmistrz rez.

Maciejak Stanisław, urodzony 4 kwietnia 1901 roku w Dawidowie, syn Jana, sierżant

Mazur Stanisław, urodzony 21 kwietnia 1921 roku w Dawidowie, syn Kazimierza, podporucznik / Brygada Pancerna i Kawaleria.

Miazga Stanisław, urodzony 1885 roku w Dawidowie, syn Jana, kapral,

Patyk Józef, urodzony 27 października 1910 roku w Dawidowie, syn Wincentego, podporucznik rez.

Sawicki Piotr, urodzony w Dawidowie, syn Jana, sierżant.

Szeremeta Stanisław, urodzony 24 kwietnia 1910 roku w Dawidowie, syn Walentego, podporucznik rez.

D.Z.

Personel Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii 1940 – 1947 z Dawidowa

 

Por. S. Blicharski
Porucznik Stanisław Blicharski urodził się 17 kwietnia 1911 roku w Dawidowie. Służbę pełnił w 305 dywizjonie bombowym "Ziemi Wielkopolskiej i Lidzkiej im. Marszałka Józefa Piłsudskiego" jako oficer techniczny. Odznaczony trzykrotnie medalem lotniczym. Zmarł 5 listopada 1999 roku w Montville w Australii.

Plutonowy Jan Urbański urodził się 1 lutego 1910 roku w Dawidowie. Służbę pełnił jako kierowca w słynnym, bardzo skutecznym 303 dywizjonie myśliwskim im. Tadeusza Kościuszki. Odznaczony 3-krotnie medalem lotniczym. Po wojnie zamieszkał w Wenezueli.

Plut. K. Małecki
Kapral Stanisław Mazur urodził się 8 maja 1926 roku w Dawidowie. Służył jako strzelec pokładowy w 301 dywizjonie bombowym im. Obrońców Warszawy. Odznaczony medalem lotniczym. Zmarł lub zginął 18 kwietnia 1946 roku, pochowany został w Lincoln w Wielkiej Brytanii. Jego depozyt znajduje się w Archiwum Akt Nowych w Warszawie.


Plutonowy Karol Tadeusz Małecki urodził się 4 maja 1922 roku w Dawidowie. Służył jako radiooperator w 300 dywizjonie bombowym "Ziemi Mazowieckiej". Odznaczony krzyżem walecznym i dwukrotnie medalem lotniczym. Po wojnie zamieszkał w Kanadzie.

Źródło: listakrzystka.pl


niedziela, 3 maja 2020

Adolf Godfrejów - polski inżynier kolejowy i działacz Sokoła


25 maja 1852 roku w Dawidowie urodził się Adolf Godfrejów, polski inżynier kolejowy i działacz sokolstwa polskiego. Poród odebrała Antonina Sawicka.
30 maja 1852 roku został wraz z siostrą bliźniaczką ochrzczony przez księdza dawidowskiego Łukasza Flisowskiego.
Pochodził z rodziny ziemiańskiej (herbu własnego Godfrey) z Podola, z okolic Uszyc, indygenowanej w Rzeczypospolitej, o silnych tradycjach patriotycznych. Był synem powstańca styczniowego – Józefa Godfrejówa i Henryki z Serwaczyńskich, wnukiem powstańca listopadowego (także Józefa). Żonaty z Emilią Webersfeld, miał jednego syna – Władysława (kapitana WP, wojskowego lekarza weterynarii w Krakowie). Szwagier Edwarda Webersfelda, hrabiego Heinricha von Wimpffena i radcy Wyższego Sądu Krajowego w Krakowie – Piotra Tomżyńskiego. Jego dziadkowie (za udział w powstaniu listopadowym) byli represjonowani przez władze carskie i w roku 1842 wyjechali do Galicji. W Galicji aż trzech Godfrejów było urzędnikami kolejowymi.
Ojciec Józef Godfrejów był ekonomem w dobrach dawidowskich.
W roku 1876 Adolf Godfrejów ukończył (pod kierunkiem prof. inż. Józefa Rychtera) Katedrę Budownictwa Drogowego i Wodnego Akademii Technicznej we Lwowie. W latach 1878-1912 był członkiem Polskiego Towarzystwa Politechnicznego we Lwowie. W latach osiemdziesiątych XIX w. pracował nad projektem linii kolejowej na trasie Nowy Sącz-Chabówka, która została otwarta 16 grudnia 1884 roku. Było to ważne połączenie Nowego Sącza z Husiatyniem w ramach rozwoju tzw. Galicyjskiej Kolei Transwersalnej. Obecnie w Chabówce znajduje się skansen kolejowy i kursuje zabytkowy tabor.
Pracował w zespole inżynieryjnym Stanisława Rawicz Kosińskiego, która projektowała most kolejowy nad Prutem w Jaremczu. Most oddano do użytku w roku 1896. Mierzył 205 m długości i 32 m wysokości. Był kamienną konstrukcją nad Prutem o największej w ówczesnej Europie rozpiętości łuku.
Był radcą i inspektorem ruchu sekcji konserwacji linii kolejowej (tzw. Sekcji Nowy Targ II). Na emeryturę przeszedł po trzydziestu latach pracy na kolei (w roku 1907) i przeniósł się do Nowego Sącza, gdzie był radnym miasta.
W roku 1907 wprowadzał poprawki do projektu kaplicy św. Kazimierza w Nowym Sączu. Na przełomie lat 1907/1908 współprojektował jeszcze nowy, secesyjny dworzec kolejowy w Nowym Sączu i nadzorował tę budowę do r. 1909.
W roku 1890 wstąpił do samborskiego gniazda „Sokoła”. Towarzystwo liczyło na początku 65 osób.
Godfrejów projektował i nadzorował z ramienia towarzystwa budowę nowego gmachu sokolstwa w Samborze. W roku 1902 otrzymano od miasta parcelę pod budowę Domu „Sokoła”. 20 kwietnia 1903 magistrat miejski zatwierdził plany budowlane. Poza Godfrejowem, nadzór budowlany sprawował miejski architekt – inż. Józef Hornung. Budynek w stylu wiedeńskiego „Landhausstil” oddano do użytku w roku 1905 (choć uroczyste otwarcie i poświecenie gmachu odbyło się w wcześniej – w dniach 5-6 listopada 1904). Obecnie mieści się tam dom kultury (dom narodowy).
W Samborskim „Sokole” opracowywał wraz z innymi druhami gniazda instrukcje dla powstającego w mieście ruchu skautowego. Współorganizował także obchody sokolstwa galicyjskiego na zlocie przemyskiego (IV okręgu) „Sokoła”, który odbył się 3 lipca 1903 roku we Lwowie. Żona Godfrejówa – Emilia z Webersfeldów – udzielała się w sokolim Komitecie Polek.
Godfrejów był odznaczony Medalem Jubileuszowym „Signum Memoriae” 1898 i Medalem „1868-1908” dla austriackich urzędników cywilnych i funkcjonariuszy kolei cesarskich.
Był także działaczem Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego w Nowym Sączu.
Zmarł 29 kwietnia 1912 roku w Nowym Sączu. Spoczywa wraz z żoną na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

czwartek, 16 kwietnia 2020

Zrzutka na wydanie książki o Dawidowie

https://zrzutka.pl/b4t84x
Dawidów to duża wioska pod Lwowem, przed II wojną światową zamieszkana była niemal wyłącznie przez Polaków (2614 osób). W 1946 roku polscy mieszkańcy wsi musieli ją opuścić, wśród nich mój dziadek Antoni i cała rodzina Zielonków. W książce pragnę przedstawić historię Dawidowa i jego mieszkańców od powstania wioski do 1946 roku. Dawidów nie doczekał się jeszcze polskiej monografii, a na nią zasługuje, bo była to jedna z większych miejscowości podlwowskich. Książka będzie plonem mojej wieloletniej pracy. Jestem współautorem wpisu o Dawidowie na wikipedii, założycielem bloga na temat Dawidowa http://dawidow-lwow.blogspot.com/ oraz grupy na facebooku dotyczącej tej miejscowości, na które strony zapraszam. Książka powstaje, jest napisana już w połowie. Przewiduje wydanie w przyszłym roku, pod choinkę 2021 roku.
Obecnie koszt wydania książki jest wysoki. Jestem historykiem, pracuje na co dzień w Muzeum Powstania Warszawskiego. Nie stać mnie na samodzielne sfinansowanie takiej pozycji. Stąd rozpoczynam zbiórkę, aby móc ją wydać, a gdy będzie gotowa wiedzieć w jakiej ilości ją wydać.
Od Państwa hojności zależy, czy książka szerzej trafi do bibliotek, do szkół, rodzin kresowych, w tym pochodzących z Dawidowa, czy też będzie znajdowała się tylko na mojej półce i kilku zaprzyjaźnionych fascynatów historii Dawidowa i Kresów. Liczę, że uda mi się dzięki niej przynajmniej częściowo ocalić od zapomnienia życie, wysiłek i ofiarę naszych przodków z Dawidowa, którzy przez swoją pracę, ale i poświęcenie wiernie służyli swej Ojczyźnie - Polsce. A dla wszystkich rodaków - potomków z Dawidowa będzie świadectwem życia ich przodków. Będą mogli poczytać o losach swych przodków. Zapraszam do wsparcia wydania książki.
Poniżej znajduje się link dla wsparcia: https://zrzutka.pl/b4t84x

wtorek, 24 kwietnia 2018

poniedziałek, 19 lutego 2018

Położenie geograficzne Dawidowa

Dawidów na granicy Roztocza, Gołogór i Płaskowyżu Lwowskiego (Opole).
Dawidów zaznaczyłem zielonym punktem i strzałką.
Dawidów jest położony na skraju Roztocza Dawidowskiego (części Roztocza Wschodniego), w kotlinie rzeki Dawidówka, oraz Wyżyny Podolskiej (Gołogóry i Płaskowyż Lwowski).

Na południowym wschodzie wsi rozpoczynają się Gołogóry, część wyżyny Podolskiej. Swoistym przedłużeniem Gołogór jest Roztocze Dawidowskie, część Roztocza Wschodniego. Niektórzy badacze zaliczają jednak wzgórza dawidowskie do Gołogór.

Na południe i na zachód Dawidowa rozpościera się Płaskowyż Lwowski (Opole), część Wyżyny Lwowskiej. To wyżynny pagórkowaty teren w centralnej części obwodu lwowskiego. Znajduje się w skrajnie północno-zachodniej części Wyżyny Podolskiej, w obrębie Lwowa i jego południowych i południowo-wschodnich obrzeżach (w powiecie Pustomyty).

Roztocze w tym rejonie zwane jest Roztoczem Dawidowskim, stanowi część Roztocza Wschodniego. Roztocze Dawidowskie to wąskie, ale silnie rozczłonkowane pasmo wzgórz, wciśnięte między Kotlinę Pobuża a Płaskowyż Lwowski (Opole). Najwyższym naturalnym wzniesieniem jest Czartowska Skała k. Winnik (409 m n.p.m). Na linii Sichów – Dawidów – Stare Sioło kończy się Roztocze Wschodnie. Południowy i jednocześnie wschodni kraniec regionu Roztocza znajdujemy na granicy z Gołogórami, we wsi Wodniki, na południowy wschód od Dawidowa.Stanisław Pawłowski twierdził, że Roztocze rozpoczyna się na południe od Lwowa koło Dawidowa1. Roztocze jest działem wodnym między Bugiem a Dniestrem.

Dawidówka przepływająca przez Dawidów jest typowo płaską rzeczką o długości 44 km. Nazwa rzeki pochodzi od Dawidowa, w którego okolicy ma swe źródła i przez który przepływa.
Stanowi prawy dopływ Ługu (dorzecze Dniestru) i ma swoje źródła w lesie na północnym zachodzie od Dawidowa przed Pasiekami Zubrzyckimi.

Teren wsi ma charakter pagórkowaty, średnia wysokość wynosi 309 m. n..pm.

1Próba morfologicznej analizy Lwowa, Lwów 1916, s. 12.