Najazd mongolski i polski Dawidów

Kolejna tragedia to najazd mongolski na księstwo halicko-wołyńskie.  Miasta i osady były plądrowane i palone, a ludność mordowana i uprowadzona. Od 1239 roku do 1340 roku ziemie stały się lennem chanatu Złotej Ordy. Ruś dostała się pod panowanie Mongołów, przekształciła się ze stojącego na wysokim poziomie kulturalnym i rozwiniętego organizmu państwowego – co prawda na przełomie XII I XIII wieku targanego  wewnętrznymi walkami dzielnicowymi – w peryferie Europy, nie odgrywające żadnej roli w jej dziejach. Przez najazd mongołów rozwój Rusi został zahamowany i ona sama osłabiona, i to w chwili gdy zachodni sąsiedzi Polska i Węgry formowali silne i scentralizowane państwa. Nie ma wątpliwości, że rządy tatarskie wpłynęły destrukcyjnie. 

Niemal cała Ruś czerwona, a szczególnie ziemia lwowska była bardzo spustoszonym krajem. Dopiero po zajęciu Rusi czerwonej przez Kazimierza Wielkiego w 1349 roku osiedlono na nowo pustkowia. Królowie polscy wyniszczoną ziemię ponownie zaludnili osadnikami polskimi i doprowadzili do dobrobytu.

W 1355 roku Dawidów wszedł w posiadanie rycerza ze Śląska, Grzegorza Tymszyca, który rozpoczął polski proces osadnictwa w swej posiadłości. To wydarzenie miało kluczowe znaczenie przez kilka wieków dla losów mieszkańców wsi: do 1946 roku, kiedy polscy mieszkańcy Dawidowa opuścili swą wieś. Potomkowie  Grzegorza Tymszyca przez kilkadziesiąt lat dziedziczyli Dawidów i pisali się na Dawidowie.

Pierwsza wzmianka o Dawidowie - 1355 r.

Rycerz ze Śląska Grzegorz Tymszyc za zasługi otrzymał od króla Kazimierza Wielkiego rozlegle nadania ziemskie na Rusi. Pierwsze z nich, z r. 1352 (a nie z r. 1362, jak przyjęli wydawcy dokumentu), obejmowało wsie Horpin, Wyrów, Nahorce i Manasterz w ziemi lwowskiej. W drugim, z datą 20 III 1355, otrzymał położony pod Lwowem Dawidów. Fragment tego dokumentu z błędną lekcją «Sandouo» zamiast «Daudouo» opublikował Henryk Paszkiewicz w pracy „Polityka ruska Kazimierza Wielkiego” (W. 1925). Analizując pismo dokumentu (charakterystyczne dla XV, a nie XIV w.) i listę świadków, wydawca uznał dokument za falsyfikat. Wieś Dawidów należała z pewnością do Grzegorza Tymszyca, którego w r. 1381 i pośmiertnie w r. 1386 nazywano Dawidowskim. Ewentualna falsyfikacja nadania mogła być nieudolną próbą odtworzenia autentycznego dokumentu, lub miała służyć wtórnemu udokumentowaniu praw majątkowych nabytych przed 2. poł. XIV w., gdy dokument jako środek uwierzytelnienia akcji prawnej był jeszcze na ziemiach ruskich rzadko stosowany.  20 marca 1355 roku Dawidów jest po raz pierwszy wzmiankowany. Potomkowie Grzegorza Tymszyca zaczęli się podpisywać z Dawidowa, a następnie zaczęli nazywać się Dawidowskimi.
D.Z.